Ballet fotograferen
Ballet fotograferen… Er zijn van die momenten waarop je denkt: ik ga gewoon wat foto’s maken… en dan sta je ineens midden in iets dat veel groter voelt. Dat was dus het geval bij het balletoptreden van mijn zus.
Ik stond daar met mijn camera, helemaal klaar om professioneel en gefocust te doen — je weet wel, een beetje belangrijk kijken terwijl ik aan knopjes draai. Maar zodra de muziek begon en zij het podium op kwam, kon ik dat idee eigenlijk meteen laten varen. Want hallo, daar stond ze ineens te shinen alsof het de normaalste zaak van de wereld was.
En ik? Ik probeerde haar bij te houden. Serieus, balletdansers bewegen sneller dan je denkt. Net als ik dacht: “yes, dit wordt een topfoto,” was ze alweer drie elegante sprongen verder. Respect hoor. Ondertussen zat ik half door mijn lens te kijken en half gewoon te denken: wow, dat is mijn zus gewoon.
Wat het nog leuker maakte: ik zag niet alleen de mooie bewegingen, maar ook alles erachter. De concentratie, de kleine glimlachjes, en af en toe zo’n blik van “dit moet nú goed gaan” — en dan ging het ook gewoon goed. Alsof ze even besloot: vandaag ben ik een soort zwaartekracht-ontwijkende versie van mezelf.
Trots achter de lens
Aan het einde stond ik daar met een camera vol foto’s en een hoofd vol trots. En ergens tussen alle scherpe beelden en iets minder scherpe pogingen, zit precies dat ene gevoel verstopt: hoe bijzonder het is om iemand die je zo goed kent ineens op zo’n manier te zien stralen.
Een reactie achterlaten