Eerste noten op de piano (en veel chaos)
Ik leer piano leren spelen. Klinkt best indrukwekkend als je het zo zegt, alsof ik ergens in een rustige kamer zit met kaarslicht en een vleugel en dat alles meteen mooi klinkt. Maar de realiteit is iets anders: ik kan er eigenlijk nog helemaal niks van. En dat is misschien nog zacht uitgedrukt.
Mijn eerste uitdaging begon al bij iets wat waarschijnlijk heel simpel hoort te zijn: uitvinden waar “do” zit op de piano. Je zou denken dat dat makkelijk is, maar zodra je voor zo’n rij toetsen zit, lijkt alles op elkaar. Wit, zwart, wit, zwart… en ineens weet je niet meer waar je bent. Het voelt een beetje alsof je zonder kaart in een stad bent gezet waar alle straten hetzelfde eruitzien. En ondertussen probeer je daar dan ook nog muziek uit te halen.
Als ik speel, klinkt het meestal niet echt als muziek. Het klinkt eerder alsof er ergens een alarm afgaat of alsof een machine probeert op te starten maar niet helemaal weet hoe. Toch blijf ik gewoon proberen, want ergens moet het beginnen, toch?
Rechterhand versus linkerhand
Mijn rechterhand doet dapper zijn best om een soort melodie te spelen. Die denkt duidelijk: “ik heb dit onder controle.” Mijn linkerhand daarentegen heeft blijkbaar besloten dat hij zijn eigen leven leidt. Soms doet hij iets, soms helemaal niks, en soms doet hij iets wat totaal niet lijkt te passen bij wat de rechterhand aan het proberen is. Het idee dat die twee handen ooit moeten samenwerken voelt nu nog als een grap waar ik de punchline nog niet van begrijp.
En toch… heel soms gebeurt er iets wat bijna goed klinkt. Niet expres, meestal per ongeluk. Ik druk op de verkeerde toetsen, of ik volg een YouTube-video nét goed genoeg, en ineens klinkt het alsof het een echt liedje zou kunnen zijn. Zo’n moment duurt meestal maar een paar seconden voordat ik weer terugval in chaos, maar het is genoeg om me weer een beetje enthousiast te maken.
Mijn redder in muzikale nood
Mijn enige “leraar” op dit moment is YouTube. Daar lijkt alles altijd zo makkelijk: iemand speelt iets, glimlacht even, en zegt dan dat je het “gewoon rustig moet oefenen”. Alsof dat het moeilijkste deel niet bestaat. In werkelijkheid voelt het voor mij meer alsof ik naar een sportwedstrijd kijk terwijl ik nog niet eens weet welke kant ik op moet rennen.
Toch blijf ik video’s kijken, terugspoelen, opnieuw proberen en weer fout spelen. Want ergens tussen al die mislukte pogingen zitten dus die kleine momenten waarop het wél goed klinkt. En dat is eigenlijk best verslavend.
Die korte momenten waarop alles toevallig klopt, geven genoeg motivatie om door te gaan. Ook al is het rommelig, ook al lijkt het nergens op, en ook al heeft mijn piano waarschijnlijk al spijt dat hij bij mij in huis staat.
Maar goed, iedereen begint ergens. En bij mij is dat dus met veel chaos, een paar willekeurige noten, en een heleboel geduld dat nog moet groeien.
Zie hieronder mijn pianolesgever 😉
Een reactie achterlaten